Canım’a;

 

Yıllardır kepenklerini açmak için bekleyen kalbim sonunda sebebini buldu. Çayımı aldım, Gönül Kahvem’in denize bakan en güzel masasını ararken gözlerim, seni gördüm meğer benden önce gelmişsin. Beni gördü, gel dedi gözlerin sessizliğinin arasında…

Tereddüt yaşadım bir an, yan masaya baktım boş mu diye. Belki kararsız kaldım, belki de zamanın kıymetini bilemedim; gelip de bir sandalye çekemeden, gitmek için kalktın ve hesabı istedin…

Dur dedim sana; gitme ne olur. Ben yıllarca bu buluşmayı bekledim. Yalnızlığım kalbimde taht kurmuş; hükümdarlığını o kadar önceden ilan etmiş ki seni görmeye tahammül edemedi yanında. Alışamadı bunu kaldıramadı. Sen gitme kal dedim…

Ayakta kaldın. Ne gitmek istedin ne de kalmaya gönlün elverdi.

Ne doğrusundan geçti kalbin, ne de beni bırakabildi…

Ne gidebildik sonuna kadar ne de bu hikayenin sonu geldi…

 

Şimdi ben yalnızlığımın isyan edip darbe yaptığı kalbimle yine tek başıma, soğumuş çayım, gözümde her an akmak için bekleyen yaşlarla bilinmezi bekliyorum. Öyle bilinmez ki neyi beklediğimi bile bilmeden… Arada bir yeşeren taze filizlerim var, sonra yakıcı güneşle kavrulup giden…

Sadece biri var bana yardım edecek…ve ben sadece O’ndan yardım bekliyorum.

Hakkımızda her şeyin en hayırlısı olsun. Hem sana hem bana mutluluk versin.

Çok seviyorum seni..Seni çok seviyorum…